Tahir olmakta ayı p değil
Zöhre olmakta...

Bu fotoğrafi çekerken bu şiir okunuyordu...

Ayı p mı???

Düşlerim var benim !
Sakıncalı edepsiz; terbiyesiz yerlere dokunan düşlerim;
Bir kadının memesinde kimi zaman;
kimi zaman kaldırım kenarında rüzgar bekleyen
essede etek havalansa diye;
Bir sokak kedisini kucağına alı p karnını doyurmak için en lüks lokantaya giren düşlerim var benim...

Bir uçtan bir uça bir ülkeyi gezen düşlerim var benim;
Bir ülkenin ölü serpilmiş toprağına inat;
yaşam diyen umut diyen; yarın diyewn düşlerim var...
Susan yanımda kollarını açı p kucağıma zı playan bir çocuk düşü bunlar biliyorum; biliyorum ve haykırıyorum
kollarında yara bere olmayan dünya
yüzünde çıban izi olmayan ay ve sesini her daim yürekli bir tını gibi haykıran rüzgarların olduğu düşlerim var benim...

Şimdi çocuk yüreğimin esemesinde;
bir çocuğun özlemini kucaklayan düşlerim var...
affet ne olur bağışla beni diyen sessziliğim...
çocukların ağlamadan doğduğu bir yaşam için
düşlerim var...

bir köy uzantısı hepsi; hepsinde saklı kalan bir yamaç bir dağ başı
hepsini gizlediğim bir yüreğin içinde rengarenk gökkuşağı pembeli düşlerim var...
bileklerine kadar çamura batsada yaşam; yağmurların bataklıkları kuruttuğu yıkayı p yaşama bahşettiği yaylalarım
gökyüzünü yere indiren yüreklerin olduğunu bildiğim yarınlarım var
ve biliyormusun kadınım; o mayıs köyü; hani çocukların özgür doğacağı; hani her mevsimin bahar olacağı; hani güneşin seni ışıtırken yaşamın seni kıskanı p yadırgıyacağı düşlerim var
hani gitmeme sebep kalmam gerekliliğinde arda kalan saatin kadranı gibi akı p giden durağan bir zamanı müjdeleyen düşlerim var benim...

öylesine sesleniyorum; tahiri seven zöhreye tapan yüreğimin içinde senli sohbetlerimi renklendiren düşlerim var
ve bilmesende o düşlerimi; görmesende o düşlerimdeki yoldaşlığını; tarih beni affetmeden ölü p gideceğime inancım var benim...

o düş yorgunu yazgımızda; o buram buram deniz kokan özlemlerimizde yaşama olan güvencimi tazelercesine yarın var düşlerimde;
hadi mevsim çok geç değilken; ve yaşam bizleri böyle sevmeyi adet edinmişken yaşamı yaşamaya yeminli düşlerim var benim...
hadi sabah erken; daha gün doğmadan yola düşen yolculuklarda serüvenlerini arayan yüreğim ve içinde bölüştürdüğüm hislerimden arda kalan
yani bana kalan düşlerim var benim;
hadi şimdi yeniden tut elimden ve
deki bana
seni seviyorum de...

merhaba...

Bulutu uçuruyor çocuk; ipini kırdığında güneş;
kaçı p gitti usulca
ondan kırmızıydı gökyüzü
şimdi karanlığa dönü p aldanıyor insanlar
oysa uçurtmanın ipinde saklı kaldı
yarın seni aydınlatmak için bekleyen güneş...
çocuk uçuruyor bulutu birde benim çocukluğum;
tahir olmakta ayı p değil zöhre olmakta;
yürekte işte hepsi...

yeniden ve yinede
merhaba
...